I

Өглөөний нарнаар хөх өндрийн царамд сүрэг аргаль идээшлэн гарч ирэв. Уулын жалга, сархиаг, салаа дэвсэг үхэр улаан хадны үе зайвар, нураг дунхад тэд сүрэглэн өглөө оройн сэрүүнд идээшлэн, хадны ус шимж, үдийн наранд хорж, заримдаа харуул харан зогсох нь энэ орчны гоо чимэг байдаг.
Энэ сүрэг хэдэн жилийн өмнө хаанаас ч юм бэ, энэ нутагт дайжин ирсэн хоёр хургатай төлгөн аргалиас өсөж үржин өдий олон болжээ. Тэр сүрэг тод хүрэн бөөртэй, хонго өөхий нь дун цагаан, хошуу буурал, бие томтой байдаг нь эхээ тун дуурайжээ. Бас эндхийн газрын өнгө том том хүрэн асга, уул усны сайхнаас ч тийм...

Сул асгарах тэнгэрийн нулимас
Хоног өдрөөр л мэлмэрэх юм даа гэж...энэ бороо яасан татардаггүй юм бэ. Хаашаа ч гарч болохгүй юм. Хэд хоног л шивэрлээ, одоо больё оо болоо шдээ. Хэндээ гомдсондоо ингэж хэд хоног уйлна вэ? Уйлахдаа асгарах уяралд нь сэтгэл минь өмөрөөд байна өмөрөөд байна. Тэсэлгүй хар эрчээрээ гарч гүйнгээ дусал тэнгэрийн нулимсыг би амсаж үзлээ.... Нээрээ, тэнгэрийн нулимс хүнийх шиг гашуун биш юм билээ. Тиймдээ ч энэ хурмастын их гуниг гэгээхэн юм даа гэдгийг мэдэрч биширлээ.
 

Энэ шатаар би алхсаар, алхсаар, алхсаар яваад саранд хүрдэг
Эцэс төгсгөлгүй өгссөөр, өгссөөр, өгссөөр байгаад газарт буудаг

Тэндээс би өнгөгүй шороо, үнэргүй өвс олж ирдэг
Тэмдэглэлийн дэвтэртээ тэгээд сэмээрхэн хийчихдэг

Үе үехэн би тэсгэлгүй гунихаараа
Үзэгнийхээ нүдээр дэвтрээ тэмтэрдэг
Өнөөх л, өнгөгүй, үнэргүй миний нууцууд өндийхөд ...
Өө, би яаж зураглах вэ?

Нарийхан олсон шатаа хааяа би олдоггүй

Л.Өлзийтөгс